Zapowiedź: Dzień Papieski: 11.10.2026 r.

ŚW. JAN PAWEŁ II. UCZEŃ-MISJONARZ.
11 października 2026 r. – XXVI DZIEŃ PAPIESKI

Musicie myśleć o sobie w kategoriach uczniów Chrystusa. Chrystus wciąż ma uczniów, wszyscy jesteśmy Jego uczniami.

Św. Jan Paweł II, Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.

I. Dlaczego „uczeń-misjonarz”?

Określenie uczeń-misjonarz pojawiło się po raz pierwszy w dokumencie końcowym V Ogólnej Konferencji Episkopatów Ameryki Łacińskiej i Karaibów zwanego Dokumentem z Aparecidy. Czytamy w nim: (…) Kościół jest powołany do kształtowania wszystkich swoich członków na uczniów i misjonarzy Chrystusa – Drogi, Prawy i Życia – aby nasze narody mogły mieć w nim życie (DA, 1). Dokument z Aparecidy został zredagowany, przygotowany i był programem-zapowiedzią pontyfikatu papieża Franciszka, gdyż kard. Jorge Bergoglio nie tylko czuwał nad opracowaniem go, ale znaczna cześć powstała z jego inspiracji. W dokumencie znajdują się dwa kluczowe pojęcia dla pontyfikatu papieża z Argentyny. Pierwszym jest misja kontynentalna, czyli używany w Ameryce Łacińskiej odpowiednik określenia nowa ewangelizacja. Drugim ważnym terminem jest nawrócenie pastoralne. Te dwa kierunki działania urzeczywistniają się w postawie ucznia-misjonarza. Papież Franciszek charakteryzuje ją w swojej programowej adhortacji Evangelii gaudium: Na mocy otrzymanego Chrztu, każdy członek Ludu Bożego stał się uczniem misjonarzem (por. Mt 28, 19). Każdy ochrzczony, niezależnie od swojej funkcji w Kościele i stopnia pouczenia w swojej wierze, jest aktywnym podmiotem ewangelizacji i byłoby rzeczą niestosowną myśleć o schemacie ewangelizacji realizowanym przez kwalifikowanych pracowników, podczas gdy reszta ludu wiernego byłaby tylko odbiorcą ich działań. (…) Każdy chrześcijanin jest misjonarzem w takiej mierze, w jakiej spotkał się z miłością Boga w Chrystusie Jezusie. Nie mówmy już więcej, że jesteśmy «uczniami» i «misjonarzami», ale zawsze, że jesteśmy «uczniami-misjonarzami» (EG, 120).

Postawa ucznia-misjonarza ma jednak przede wszystkim głębokie korzenie biblijne. W opisie powołania dwunastu apostołów wg św. Marka czytamy: I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, i by mieli władzę wypędzać złe duchy
(Mk, 3,14-15). Każdy z apostołów jest najpierw uczniem – towarzyszy Jezusowi, ale tylko po to, aby byś posłanym aby głosić Dobrą Nowinę. Nigdy nie można być uczniem, jeśli nie będzie się miało w sobie zapału misjonarza. Uczniostwo i zaangażowanie misyjne są jak dwie strony tego samego medalu, jak dwa profile tej samej twarzy, dwa konieczne wymiary tej samej osoby.

Źródło określenia uczeń-misjonarz w nauczaniu Kościoła znajduje się w adhortacji św. Jana Pawła II Christifideles Laici – o zaangażowaniu świeckich w życie Kościoła. Papież napisał w niej: Komunia i misja są ze sobą głęboko związane, przenikają się i nawzajem implikują tak dalece, że komunia jest równocześnie źródłem i owocem misji: komunia jest misyjna, misja zaś służy komunii (ChL, 32). Pojęcie „komunia” św. Jan Paweł II wyjaśnił w innym miejscu dokumentu jako zjednoczenie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. To zjednoczenie dokonuje się w Słowie Bożym i sakramentach. Chrzest jest bramą i fundamentem «komunii» Kościoła; Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego (por. Lumen Gentium, 11). «Komunia» z Ciałem Chrystusa w Eucharystii oznacza i sprawia, czyli buduje wewnętrzne zjednoczenie («komunię») wszystkich wiernych w ciele Chrystusa, którym jest Kościół (por. 1 Kor 10, 16 n.)” (ChL, 19). Z cytowanych fragmentów wynika jednoznacznie, że jeżeli człowiek jest naprawdę uczniem Chrystusa, to nie może nie być Jego misjonarzem. Nie może się Nim nie dzielić. Nie może Go nie głosić. Ale jeżeli nie jest misjonarzem, to musi sobie zadać pytanie – czy naprawdę jest uczniem Jezusa? Czy naprawdę spotkał i poznał Chrystusa?

II. Być uczniem: poznać – pokochać – naśladować Jezusa

Św. Jan Paweł II kreśląc wizję Kościoła trzeciego tysiąclecia stwierdził, że nie można ulegać naiwnemu przekonaniu, że można znaleźć jakąś magiczną formułę, która pozwoli rozwiązać wielkie problemy naszej epoki. Nie, nie zbawi nas żadna formuła, ale konkretna Osoba oraz pewność, jaką Ona nas napełnia: «Ja jestem z wami!» Nie trzeba zatem wyszukiwać «nowego programu». Program już istnieje: ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa, którego mamy poznawać, kochać i naśladować (…) (NMI, 29). Te trzy postawy: poznać – pokochać – naśladować Jezusa stanowią program bycia uczniem Jezusa.

W szczegółach postawę ucznia i rodzący się z niej zapał misyjny św. Jan Paweł opisał w orędziu na XII Światowe Dni Młodych. Motywem przewodnym dokumentu była scena powołania uczniów w Ewangelii św. Jana (por J 1,35-51). Papież wezwał w omawianym orędziu młodych: tak jak pierwsi uczniowie – pójdźcie za Jezusem! Nie bójcie się zbliżyć do Niego, przekroczyć progu Jego domu, rozmawiać z Nim twarzą w twarz, jak z przyjacielem (por. Wj 33,11). Nie bójcie się «nowego życia», które On wam ofiarowuje: On sam daje wam możliwość przyjęcia go i praktykowania z pomocą Jego łaski i dzięki darowi Jego Ducha. (…) Odrzućcie powierzchowność i lęk! Rozpoznając w sobie «nowych» mężczyzn i kobiety, odrodzonych dzięki łasce chrztu, rozmawiajcie z Jezusem poprzez modlitwę i słuchanie słowa; doświadczajcie radości pojednania w sakramencie pokuty; przyjmujcie Ciało i Krew Chrystusa w Eucharystii; przyjmujcie Go i służcie Mu w braciach. (…) Oświeceni słowem i umocnieni chlebem Eucharystii, jesteście powołani, drodzy młodzi, by być wiarygodnymi świadkami Ewangelii Chrystusowej, która wszystko odnawia (Orędzie na XII ŚDM). W przywołanym tekście, Papież odwołuje się po pierwsze do chrztu. Aby chrześcijanin stał się uczniem-misjonarzem chrzest nie może być tylko faktem, ale musi stać się aktem. Na czym polega różnica? Fakt to znaczy, że był taki moment, taki dzień, w którym został ochrzczony. Pojawia się pytanie, czy ów fakt ma konsekwencje w całym jego życiu? Chrzest jest zaproszeniem do budowania głębokiej relacji z Bogiem przez modlitwę, rozważanie Słowa Bożego i życie sakramentalne, co dokonuje się we wspólnocie Kościoła. W ten sposób człowiek co raz głębiej poznaje Boga. Jednak w perspektywie wiary dotyka to nie tylko sfery intelektu, ale przede wszystkim doświadczenia miłości i działania Boga w życiu. Tu dotykamy fundamentalnej prawdy dla każdego ucznia Jezusa – jestem kochany przez Boga. Poznać Jezusa – to znaczy doświadczyć Jego miłości. Miłości aktualnej i aktywnej. To znaczy, że uczeń nie został pokochany jednorazowo i kiedyś, tylko, że niezależnie
od wszystkiego, co dzieje się w jego życiu, Bóg nie przestaje go kochać.

Odpowiedzą na miłość może być tylko miłość, czyli realizacja powołania do świętości, które wyrasta z Chrztu i odnawia się w innych sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii. Chrześcijanie, przyobleczeni w Jezusa Chrystusa i napojeni Jego Duchem, są „święci”, a więc są upoważnieni i zobowiązani do tego, by świętość okazywali we wszystkich swoich działaniach (…) by naśladując Jezusa Chrystusa przyjęli Jego Błogosławieństwa, słuchali i rozważali słowa Boże, świadomie i aktywnie uczestniczyli w liturgicznym i sakramentalnym życiu Kościoła, pamiętali o osobistej, rodzinnej i wspólnotowej modlitwie, byli głodni i spragnieni sprawiedliwości, praktykowali miłość we wszystkich sytuacjach życiowych i by służyli braciom, zwłaszcza najmniejszym, ubogim i cierpiącym (ChL, 16). To czy jednak rzeczywiście kochamy Jezusa sprawdza się w naszych relacjach z innymi ludźmi. Dlatego św. Jan Paweł II wzywał młodych: «będziecie się wzajemnie miłowali» (J 13, 35), na wzór Jego miłości: miłości bezinteresownej, nieskończenie cierpliwej, której nie odmawia się nikomu (por. 1 Kor 13, 4-7). Wierność nowemu przykazaniu będzie świadectwem o zgodności waszego życia z orędziem, które głosicie. Naśladujemy Jezusa, kiedy kochamy drugiego miłością bezinteresowną i dajemy to co mamy najcenniejsze – Dobrą Nowinę o tym, że Bóg jest Miłością; każda osoba jest kochana przez Boga, który czeka, by zostać przyjęty i umiłowany przez każdego człowieka. Wy – współcześni młodzi – jesteście powołani, by to orędzie przyjąć i obwieszczać waszym rówieśnikom: «Człowiek jest kochany przez Boga! Oto proste, a jakże przejmujące Orędzie, które Kościół jest winien człowiekowi» (Orędzie na XII ŚDM).

III. Przestrzenie misyjnej posługi uczniów-misjonarzy

Misjonarz to jest ten, który idzie pierwszy. Misjonarz nie czeka, aż ktoś do niego przyjdzie, nie czeka, aż ktoś go poprosi, żeby on się odezwał, żeby on się czymś podzielił. Dostępnym dla każdego ochrzczonego, a jednocześnie najskuteczniejszym sposobem przekazywania Dobrej Nowiny o Miłości Boga jest świadectwo. Człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom, aniżeli nauczycielom – pisał św. Jan Paweł II w Redemptoris Missio – bardziej doświadczeniu, aniżeli doktrynie, bardziej życiu i faktom, aniżeli teoriom. Świadectwo życia chrześcijańskiego jest pierwszą i niezastąpioną formą misji. (…) Pierwszą formą świadectwa jest samo życie misjonarza, rodziny chrześcijańskiej i kościelnej wspólnoty, które uwidacznia nowy sposób postępowania. (…) Ewangeliczne świadectwo, na które świat jest wrażliwszy, to poświęcanie uwagi ludziom i miłość okazywana ubogim i maluczkim, tym, którzy cierpią. Bezinteresowność tej postawy i tych działań, stanowiąca głęboki kontrast z egoizmem obecnym w każdym człowieku, rodzi konkretne pytania, które otwierają na Boga i na Ewangelię. Również troska o pokój, sprawiedliwość, prawa człowieka, rozwój ludzki stanowi świadectwo dawane Ewangelii, o ile jest oznaką poświęcania uwagi osobom i nastawiona jest na całościowy rozwój człowieka. (RM, 42) Życie chrześcijanina ma być niczym innym jak odwzorowaniem postaw Jezusa. Ludzie patrząc na jego życie mają odkryć Kim jest i jaki jest Jezus!

Jesteście powołani do pracy misyjnej – pisał do młodzież św. Jan Paweł II w orędziu na VII Świtowe Dni Młodych – na terenach, które niekoniecznie leżą w dalekich krajach, ale mogą się znajdować wszędzie, także i tam, gdzie żyjecie na co dzień. W krajach o bardzo starej tradycji chrześcijańskiej istnieje dzisiaj nagląca potrzeba nowej ewangelizacji, ponownego wyjaśniania Chrystusowego nauczania, gdyż ciągle jeszcze wielu ludzi Go nie zna albo zna bardzo mało. Adresatów Dobrej Nowiny nie trzeba już szukać tylko na krańcach świata, choć i tam żyje wciąż wielu, którzy nie słyszeli od Chrystusie. Od kiedy wiemy, że ziemia jest okrągła – krańce świata stały się bliższe. Biblijnym „krańcem świata” jest rodzina, sąsiedzi, współpracownicy. Codzienne życie uczniów Jezusa na być Ewangelią, którą czytają ludzie pośród których żyją – to jest postawa ucznia-misjonarza.

W adhortacji Christifideles Laici św. Jan Paweł II wskazał na dwie pokusy, którym mogą ulegać świeccy uczniowie-misjonarze: pokusa tak wielkiego angażowania się w posługi i zadania kościelne, że prowadziło to często do zaniedbywania w praktyce specyficznych powinności na polu zawodowym, społecznym, gospodarczym, kulturalnym i politycznym, oraz pokusa usprawiedliwiania niedopuszczalnego oddzielania wiary od życia, przyjęcia Ewangelii od konkretnych działań w sferze różnego rodzaju rzeczywistości doczesnych i ziemskich (ChL, 2). Misja ewangelizacji przez ludzi świeckich nie może zatem nigdy wiązać się z zaniedbaniem życia rodzinnego i zawodowego, a także realizować się tylko i wyłącznie, poprzez podobieństwo do posługi kapłanów i biskupów, w przepowiadaniu słowa. Dlatego papież nakreślił obszary i formy składania świadectwa przez świeckich w obszarach często trudnych, a czasami zupełnie niedostępnych dla osób duchownych (por. ChL 32-44) Są nimi m.in.: troska o godność człowieka, obrona i troska o życie człowieka, wolość religijna, troska o rodzinę, wolontariat i dzieła miłosierdzia, zaangażowanie w politykę, kwestie społeczno-gospodarcze i kultura. W ten sposób św. Jan Paweł II określił, że ewangelizacja ma swój wymiar społeczny. Dotyczy konkretnego człowieka, żyjącego w określonej rzeczywistości społeczno-historycznej. Powinna zatem uwzględniać wszelkiego rodzaju odniesienia, jakie zachodzą między Ewangelią a osobistym i społecznym życiem człowieka. Ma przemieniać zarówno jego sumienie, jak i działalność, życie i wreszcie całe środowisko, w którym żyje. Dobra Nowina musi dosięgnąć „korzeni życia”, musi przepajać kultury. To wyzwanie ma być zatem próbą zbliżenia się do nowych i pilnych problemów nękających współczesnego człowieka, aby otrzymały one (…) odpowiedź najbardziej odpowiednią, pełną i szybką, która uczyniłaby wiarę katolicką bardziej silną, tak w jej prawdach podstawowych, jak i wymiarach indywidualnych, rodzinnych, społecznych (RM 7).

Postawa ucznia-misjonarza jest owocem myśli Soboru Watykańskiego II, a także nauczania kolejnych papieży – zwłaszcza św. Pawła VI i św. Jana Pawła II, którą skonkretyzował, jeszcze jako kardynał papież Franciszek. Przede wszystkim jednak jest to radykalna zmiana modelu duszpasterskiego, której Kościół wymaga od siebie.

XXVI Dzień Papieski, Konferencja Prasowa: 1.10.2026 r.

XXVI Dzień Papieski odbędzie się w niedzielę, 11 października, pod hasłem „Św. Jan Paweł II. Uczeń-Misjonarz”. To dzień ogólnopolskiej zbiórki na stypendia dla zdolnej i niezamożnej młodzieży pochodzącej z małych miejscowości. Na centralne obchody złożą się m.in.: Msze Święte, Gala Nagród TOTUS TUUS czy koncert galowy transmitowany na antenie TVP 1. – W Polsce jest cały czas zapotrzebowanie na stypendia Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Dają młodym dobry start społeczny. – mówił podczas konferencji prasowej abp Adrian Galbas, metropolita warszawski i przewodniczący Rady Fundacji. Spotkanie zapowiadające XXVI Dzień Papieski odbyło się w czwartek, 1 października, w Domu Arcybiskupów Warszawskich.

W swoim wystąpieniu arcybiskup warszawski nawiązał do minionych obozów wakacyjnych Fundacji. Podkreślił, że świadczą one o dobrej formie „Dzieła Nowego Tysiąclecia”. Metropolita wskazał także na znaczenie kolejnych Dni Papieskich. – Potwierdzają, że Fundacja cieszy się ogromnym zaufaniem społecznym oraz, że wciąż jest zapotrzebowanie wśród młodych ludzi na stypendia Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, które umożliwiają młodym ludziom kształcenie i dają dobry star społeczny – podkreślał abp Galbas. Odnosząc się do hasła „Św. Jan Paweł II. Uczeń-Misjonarz”, metropolita zauważył, że zestawienie „uczeń-misjonarz” pochodzi z nauczania papieża Franciszka. – To jest jedna kategoria. Nie można być albo uczniem, albo misjonarzem. Nie można być tylko uczniem, nie będąc misjonarzem. I nie można być misjonarzem, nie będąc uczniem – podkreślał. Przewodniczący Rady Fundacji zauważył, że ta postawa była obecna w życiu św. Jana Pawła II. – Mamy taką nadzieję, że pokazanie go od tej strony będzie po prostu interesujące. Pozwoli nam wszystkim w Kościele zrobić sobie zwyczajny rachunek sumienia. Jak to jest ze mną? Czy jestem uczniem? Jeśli tak, to czy moje bycie uczniem przekłada się na moją posługę misjonarza? – pytał abp Galbas.

Ks. Dariusz Kowalczyk, przewodniczący Zarządu Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” przybliżył program obchodów centralnych Dnia Papieskiego. W niedzielę 11 października, abp Adrian Galbas o godz. 9:00 w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie odprawi Mszę św. w intencji darczyńców Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” (transmisja w Polsat News). W Bazylice Świętego Krzyża w Warszawie o godz. 9:00 bp Marek Marczak, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, będzie przewodniczył Mszy Św. „radiowej” (Program I Polskiego Radia). W Sanktuarium Świętego Jana Pawła II w Krakowie o godz. 9:30 Mszę Św. będzie celebrował kard. Grzegorz Ryś, metropolita krakowski (transmisja w TVP 1 i TVP Polonia). W niedzielny wieczór o godz. 17:30 TVP 1 wyemituje Koncert Galowy XXVI Dnia Papieskiego „Św. Jan Paweł II. Uczeń-Misjonarz”. Wystąpią m.in. Golec uOrkiestra, Alicja Szemplińska, Staś Kukulski, Basia Giewont, Trebunie Tutki, anMari czy Halina Mlynkowa. Ks. Dariusz Kowalczyk zapowiedział także udział stypendystów w wieczornym Apelu Jasnogórskim.

Konferencja była także okazją do ogłoszenia listy nominowanych do tegorocznej edycji Nagród TOTUS TUUS. Nominacje do tegorocznej nagrody TOTUS TUUS w kategorii „Promocja godności człowieka” otrzymali: Hospicjum im. Jana Pawła II w Żorach, Fundacja „Donum Vitae” i prof. Krystyna de Walden-Gałuszko. W kategorii „Osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej”: Paweł Bębenek, Janusz Rosikoń i Mateusz Środoń. Nominowani w kategorii „Propagowanie nauczania Świętego Jana Pawła II” to prof. Jan Grosfeld, dr hab. Milena Kindziuk oraz Jacek i Jadwiga Pulikowscy. Do nagrody „TOTUS TUUS medialny im. Bpa Jana Chrapka” nominowani zostali: Fundacja „Instytut Nowych Mediów”, cykl filmów TVP ”Pielgrzymi Nadziei” i „VaticanNews.pl”. – Zostanie przyznana także specjalna nagroda TOTUS TUUS – zapowiedział ks. Kowalczyk.

Ks. Dariusz Kowalczyk zapowiedział także zbiórkę publiczną i kościelną na rzecz funduszu stypendialnego „Dzieła”. – To wcielanie w życie papieskiego nauczania o solidarności z potrzebującymi, o wyobraźni miłosierdzia. Jesteśmy niezwykle wdzięczni naszym darczyńcom – zaznaczył duchowny.

O innych możliwościach wsparcia Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” mówiła Paulina Worożbit, menedżer ds. kampanii społecznych. – Środki na rzecz funduszu stypendialnego można przekazywać także wysyłając SMS o treści STYPENDIA na numer 74 265 (4,92 z VAT) lub korzystając z platformy e-zbiorka.pl. Paulina Worożbit przybliżyła także i zaprezentowała spot XXVI Dnia Papieskiego oraz mówiła o lokalnych obchodach święta.

Świadectwem uczestnictwa w programie stypendialnym podzieliła się Karolina Jaworska, stypendystka Fundacji i studentka digital marketingu. – Obozy to zawsze super czas, dobre wspomnienia. Cieszę się, że mogę w nich uczestniczyć. Podczas obozów możemy spotkać swoich przyjaciół, z którymi nie widzimy się na co dzień. Możemy bliżej poznać Jana Pawła II, skupić się na Panu Bogu, odpocząć od codziennego życia studenckiego i cieszyć się wakacjami. Stypendystka podsumowała tegoroczne obozy wakacyjne, które odbyły się w Płocku (dla studentów), w Siedlcach (dla uczniów) oraz w Myczkowcach (dla maturzystów). Przypomniała także o udziale stypendystów w Pieszej Pielgrzymce Krakowskiej na Jasną Górę.

Bieżące relacje z tegorocznych obchodów Dnia Papieskiego będą publikowane na stronie dzielo.pl oraz w mediach społecznościowych Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

Spot video: Kliknij TU

Relacja foto z konferencji: Kliknij TU

***

Św. Jan Paweł II, Uczeń-Misjonarz
List pasterski Konferencji Episkopatu Polski zapowiadający ogólnopolskie obchody XXVI Dnia Papieskiego, 11 października 2026 r.

Drodzy uczniowie-misjonarze, Siostry i Bracia!

Przypowieść o winnicy z dzisiejszej Liturgii Słowa w najszerszym sensie jest obrazem historii świata. Bóg z niesamowitą cierpliwością nieustannie posyła do nas swoich proroków, by głosili Jego miłosierdzie i wzywali nas do nawrócenia.

Jednym z tych wielkich proroków, których Bóg nam posłał, by nas obudzić, był św. Jan Paweł II. Jego życie i słowa wciąż inspirują nas do tego, by odnawiać Kościół i świat oraz być uczniami-misjonarzami. Stąd hasło XXVI Dnia Papieskiego, który będziemy przeżywać już za tydzień, w całej Polsce i środowiskach polonijnych. To piękne określenie, uczeń-misjonarz, pochodzi z nauczania papieża Franciszka, ale swoimi korzeniami sięga głęboko dokumentu św. Jana Pawła II o powołaniu i misji świeckich w Kościele i świecie (Christifideles laici). A podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny Papież Polak mówił nam wprost: Musicie myśleć o sobie w kategoriach uczniów Chrystusa. Chrystus wciąż ma uczniów, wszyscy jesteśmy Jego uczniami (por. Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.). Czy tak o sobie myślimy?

I. Uczeń rodzi się z miłości

Wszystko w naszym życiu duchowym zaczyna się od osobistego doświadczenia, że Bóg jest miłością. Nasza droga wiary rozpoczyna się w dniu Chrztu Świętego, ale przecież nie jest to tylko jednorazowy obrzęd z przeszłości. Bóg nie pokochał każdego z nas tylko raz i kiedyś. On kocha aktualnie i aktywnie, niezależnie od tego, jak bardzo skomplikowało się nasze życie. Czy o tym ciągle pamiętamy? Czy ta łaska chrztu ma realne konsekwencje w naszej poniedziałkowej drodze do pracy, w relacjach z rodziną, w naszym czasie wolnym?

Chrystus patrzy na Was z miłością! Patrzy z miłością na każdego człowieka – pisał do młodych św. Jan Paweł II – Gdy wszystko przemawia za tym, aby zwątpić w siebie oraz w sens własnego życia, wówczas to spojrzenie Chrystusa, świadomość miłości, która w Nim okazała się potężniejsza od wszelkiego zła i wyniszczenia – ta świadomość pozwala nam przetrwać (św. Jan Paweł II, List Parati semper). Tego pełnego czułości Chrystusowego spojrzenia doświadczamy w sakramentach, szczególnie w Eucharystii, na modlitwie, w Słowie Bożym i we wspólnocie wierzących w Kościele. Nie możemy zapomnieć także o katechezie, poprzez którą poznajemy coraz gruntowniej tajemnicę Chrystusa. Bycie uczniem to jednocześnie relacja, którą trzeba nieustannie pielęgnować i o nią dbać, aby żyć w zjednoczeniu z Chrystusem. Miłość Boga jest siłą, która ucznia czyni misjonarzem, a misjonarz nie może nie świadczyć o tym, czego doświadcza.

II. Misjonarze codziennego życia

Prawdziwy uczeń nie ucieka od prawdy o sobie. Odkrywamy więc siebie – mówił św. Jan Paweł II – człowieka wewnętrznego z jego właściwościami, talentami, szlachetnymi pragnieniami, ideałami – ale równocześnie odkrywamy słabości, wady, złe skłonności, egoizm, pychę, zmysłowość. Czujemy doskonale, że o ile pierwsze rysy naszego człowieczeństwa zasługują na to, aby je rozwijać i umacniać – to drugie musimy przezwyciężać, zwalczać, przetwarzać. Jak? Przez codzienne, zwykłe rzeczy: krótki, wieczorny rachunek sumienia, dobrą spowiedź, rekolekcje, mądre kierownictwo duchowe. Każda wielka przemiana tego świata zawsze, bez wyjątku, zaczyna się od przemiany nas samych.

Najskuteczniejszym narzędziem ewangelizacji jest zwykłe świadectwo. Św. Jan Paweł II w genialny sposób przypominał, że współczesny człowiek ufa doświadczeniu i faktom, a nie teoriom. Człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom, aniżeli nauczycielom – pisał papież-Polak w Redemptoris Missio – (…) Pierwszą formą świadectwa jest samo życie misjonarza, rodziny chrześcijańskiej i kościelnej wspólnoty, które uwidacznia nowy sposób postępowania (RM, 42).

Żyjemy w świecie ludzi wpatrzonych w smartfony, tablety i ekrany. Oni natychmiast wyczują fałsz. Oni chcą widzieć w nas prawdziwych chrześcijan z krwi i kości. Z podziwem, a czasem może nawet z zazdrością, patrzymy na ludzi, którzy podczas festiwali, koncertów, w przestrzeni internetowej, poprzez książki dzielą się historiami nawrócenia i Bożego działania w ich życiu. Czasem jednak ważniejsze i trudniejsze jest świadectwo naszego codziennego życia. Możemy być pierwszą Ewangelią, którą przeczytają nasi sąsiedzi, przyjaciele i dzieci. Naszą misją może być odwaga czynienia znaku krzyża w pociągu, zdolność do postu w środowisku, w którym takie gesty bywają ośmieszane i wreszcie to, że nasze rodziny stanowią środowisko bezinteresownej miłości.

III. Świat potrzebuje świadków

Ewangelizacja nie jest więc zarezerwowana tylko dla księży i sióstr zakonnych. Na mocy chrztu jako uczniowie Chrystusa wszyscy jesteśmy misjonarzami. Bycie uczniem-misjonarzem nie musi dziś oznaczać nawet przekraczania granic swojej Ojczyzny. Jesteście powołani do pracy misyjnej na terenach, które niekoniecznie leżą w dalekich krajach, ale mogą się znajdować wszędzie, także i tam, gdzie żyjecie na co dzień – pisał do młodzieży św. Jan Paweł II. – Nie lękajcie się zaproponować Chrystusa temu, kto Go jeszcze nie zna. Oczywiście należy to czynić z zachowaniem należnego szacunku dla wolności sumienia każdego człowieka, ale koniecznie trzeba to czynić (por. Orędzie na VII Światowe Dni Młodzieży 1992 r.). Papież przekonywał młodych, że pomoc komuś w odkryciu Jezusa to największy akt miłości bliźniego, jaki możemy mu podarować.

Świeccy katolicy, według świętego Jana Pawła II, mają szczególne obszary dawania świadectwa w miejscach często niedostępnych dla osób duchownych (por. ChL 32-44). Są nimi m.in.: troska o godność i życie człowieka we wszystkich etapach jego rozwoju, wolność religijna, rodzina, wolontariat i dzieła miłosierdzia, zaangażowanie w politykę i kwestie społeczno-gospodarcze oraz kultura. Dzisiaj nowym kontynentem misyjnym stał się też Internet, media społecznościowe oraz niesamowite wyzwania, jakie niesie ze sobą tzw. „sztuczna inteligencja”. Pamiętajmy jednak, że żadna maszyna, choćby potrafiła najmądrzej cytować Biblię i opowiadać o wierze, nie nakarmi ludzkiej duszy i nigdy nie zastąpi człowieka, który z pasją świadczy o Chrystusie.

Jesteśmy świadkami wielu inicjatyw, w których świeccy wraz z duchownymi podejmują posługę głoszenia Słowa Bożego. Jeżeli jednak spojrzymy na świat nauki, polityki, ekonomii i kultury, to nie jest on dostatecznie przeniknięty wartościami chrześcijańskimi. Utopią byłoby myślenie, że da się stworzyć idealny system gospodarczo-polityczny. Nie znaczy to jednak, że jako chrześcijanie nie mamy w te przestrzenie konsekwentnie wchodzić i przemieniać je w duchu Ewangelii. Bardzo potrzeba dziś zaangażowania świeckich, którzy z kompetencją i odwagą będą promować chrześcijańską wizję człowieka, rodziny, pracy i wspólnoty narodowej. Uczniowie-misjonarze muszą upominać się o respektowanie godności ludzkiej pracy, walczyć o uczciwość, prawdę, pokój, solidarność, miłosierdzie, troszczyć się o miłość Ojczyzny i dobro wspólne. W dużym stopniu realizuje się to poprzez edukację oraz działalność organizacji, których członków łączą wyznawane wartości chrześcijańskie.

IV. „Żywy pomnik” św. Jana Pawła II

Zadanie wychowywania uczniów-misjonarzy stawia sobie również Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, łącząc rozwój talentów z formacją duchową. Dzięki wsparciu finansowemu Fundacji – wspomina pochodząca z okolic Otwocka Zuzanna – mogłam w liceum kupić laptop, na którym przygotowywałam się do matury z informatyki, a także opłacić dodatkowe zajęcia z angielskiego i francuskiego. Ze stypendium finansowałam wydatki związane z wyczynowym uprawianiem lekkiej atletyki. Fundacja pokazała mi również podstawy wiary, zapewniła wsparcie formacyjne i dostęp do wyjątkowych osób duchownych, które przez te lata pomagały mi w drodze nawrócenia. Obecnie studiuję w Filadelfii i pracuję naukowo, wykorzystując metody uczenia maszynowego do projektowania urządzeń wspierających naukę mowy u dzieci z autyzmem. Moim marzeniem jest założenie rodziny na wzór świętych Zelii i Louisa Martinów.

W przyszłą niedzielę, podczas kwesty przy kościołach i w miejscach publicznych, będziemy mogli wesprzeć budowany od 26 lat „żywy pomnik” św. Jana Pawła II. Niech nasze zaangażowanie będzie świadectwem, że chcemy być rzeczywiście uczniami-misjonarzami.

Na czas owocnego przeżywania XXVI Dnia Papieskiego udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 405. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.

Łomża, 10 czerwca 2026 r.

Zobacz też:

Parafia pw. św. Małgorzaty Panny i Męczennicy w Trzcianie

ŚW. JAN PAWEŁ II. UCZEŃ-MISJONARZ. 11 października 2026 r. – XXVI DZIEŃ PAPIESKI

ŚW. JAN PAWEŁ II. UCZEŃ-MISJONARZ.
11 października 2026 r. – XXVI DZIEŃ PAPIESKI